Stało się coś, w co do niedawna trudno było uwierzyć: mamy naprawdę dobry, polski horror. “Ostatnia Wieczerza” wjechała dziś na Netflix.
Historia zaczynamy tam, gdzie kończy się “Omen”, choć całkowicie na odwrót. Kończymy tam, gdzie kończy się “30 srebrników”, choć nie do końca tak samo. A po drodze fabuła przechodzi przez nawiązania do całego kanonu (nie tylko) klasycznych horrorów, od “Egzorcysty” po “Stranger Things”. I robi to naprawdę sensownie, płynnie i z pomysłem. Bo choć fabuła zdaje się od początku być dość oczywista; ot milicjant (jest rok 1987) w tajniaku trafia do dziwnie podejrzanego klasztoru, prowadzonego przez gadających tak jak politycy, nawiedzonych “wypędzających złego”, to w niczym to nie przeszkadza w stworzeniu opowieści momentami wręcz żartującej z powszechnie znanych, horrorowych kliszy.
“Ostatnia Wieczerza” to odrodzenie nadziei na naprawdę dobre, krajowe kino grozy (bo umówmy się, takie pozycje jak “Krakowskie Potwory” czy “W lesie dziś nie zaśnie nikt” były co najwyżej przeciętne), ale też, co ciekawe, to wielki powrót Olafa Lubaszenki do znakomitych roli; w tym przypadku złowieszczego przeora, który zagrany jest wręcz doskonale. Przyznać też trzeba, że aktorstwo, zdjęcia oraz scenariusz to bardzo mocne punkty “Ostatniej Wieczerzy”, w której widać co chwilę mruganie okiem do klasycznych horrorów, ale wszystko posklejane jest tu zgrabnie i logicznie.
Efekty specjalne. Na początku sączą się niespiesznie, pojawiając się wyłącznie w drobnych detalach, dobrze wkomponowane, nie psujące fabuły, podkreślające detalami narastający mrok. Za to ostatnia scena… tak; ostatnia scena to prawdziwa wisienka na torcie, która zaskakuje innością, plastycznością i widowiskowością. Zdecydowanie warto na nią zaczekać.
Reżyseria: Bartosz M. Kowalski
Scenariusz: Bartosz M. Kowalski / Mirella Zaradkiewicz
Gatunek: horror
Występują m.in.: Piotr Żurawski, Olaf Lubaszenko, Sebastian Stankiewicz, Lech Dyblik
Czas: 1:30:00
Rok: 2022
Dystrybucja: Netflix
